“Spanje moet scheidsrechters omkopen om te winnen.”

Een van de redenen om deze blog te beginnen was gedeelde afschuw voor (een deel van) de sportpers (naast natuurlijk een gezonde liefde voor de sport!). Diezelfde sportpers die lukraak verhaaltjes overneemt zonder ze te checken en die haar berichtgeving laat beïnvloeden door persoonlijke belangen en interesses.
Vooral dat laatste is een bekend fenomeen in Spanje. Bekend zijn natuurlijk de sportkranten, die het “nieuws” schrijven waar de meeste vraag naar is. As en Marca belichten alleen de goede kanten van de Madrileense ploegen, terwijl Sport en El Mundo Deportivo niets dan lof hebben voor Barcelona. Het is het naar de mond praten van je lezers om je oplage te vergroten. Hier kijkt niemand in Spanje meer van op en de voetbal liefhebber in vol bezit van zijn of haar gezond verstand (lijkt een contradictio in terminis) prikt zo door de goedkope propaganda heen. Voor het echte, objectieve sportnieuws moet je bij de algemene dagbladen zijn zoals El Mundo of El Pais.

Minder koosjere praktijken, of in ieder geval moeilijker te ontdekken en doorheen te prikken, zijn wanneer een journalist zijn verslaggeving laat kleuren door rancune voor de persoon of instantie waarover hij schrijft. Hieraan maken ongetwijfeld velen zich schuldig, bewust en onbewust, maar in Spanje erger ik mij het meest aan radiopersoonlijkheid José Ramón de la Morena.

In Spanje heerst een lange traditie van radio luisteren. In het bijzonder in de nacht, als vele Spanjaarden (vooral mannen) gaan slapen met het transistorradiootje onder de kussen om naar de late sportprogramma’s te luisteren. Bijna alle grote radiozenders sluiten de dag namelijk af met een sportprogramma van ongeveer anderhalf uur waarin vanaf middernacht de sportactualiteit van de afgelopen dag de revue passeert. Radiozender Cadena SER heeft op het traditionele sportuurtje al jaren lang het programma met de meeste luisteraars: “El Larguero” onder leiding van De la Morena.

Het programma is meestal zeer onderhoudend en heeft dankzij zijn status vaak goede interviews met de hoofdrolspelers in de Spaanse sport. Zelf luister ik vaak via Internet, live of de dag na de uitzending. Meestal is het een informatief anderhalf uurtje waarin je bijgepraat wordt over wat er gebeurt is op (Spaans) sportgebied (en dan vooral voetbal). Het wordt alleen tenenkrommend zodra De la Morena “journalisme” gaat bedrijven en zijn stokpaardjes van stal haalt.

Ik kan vele voorbeelden noemen, maar ik zal mij beperken tot een die tijdens de laatste uitzendingen vaak is voorgekomen.

Zoals de lezer van deze site waarschijnlijk niet is ontgaan, maakte de FC Spanje zich afgelopen weekend belachelijk door met pijn en moeite gelijk te spelen in en tegen IJsland. De la Morena maakte uiteraard de makkelijke vergelijking tussen het falende Spaanse voetbalelftal en de nationale basketbalploeg die momenteel triomfen viert tijdens het EK basketbal. Dit zij hem nog vergeven, volgens mij heb ik mij er tenslotte ook schuldig aan gemaakt. Maar daarbij hield het niet op.

De voorzitter van de Spaanse voetbalbond is Ángel María Villar. Villar is geen hele zuivere voorzitter. Zijn verkiezingen tot voorzitter schijnen niet helemaal doorzichtig en volgens de regels te zijn gelopen. Sponsorcontracten worden aan vrienden en zakenrelaties toegekend en vele snoepreisjes worden gedeclareerd op kosten van de bond. Hierover wordt Villar ter verantwoording geroepen door de Spaanse pers en het heftigst misschien wel door De la Morena. Tot zo ver niets aan de hand.

Maar De la Morena maakt het allemaal wel heel persoonlijk, je zou bijna denken dat Villar hem in het verleden iets heeft gedaan, zo fel pakt hij hem nu aan. Het neemt zelfs onredelijke en belachelijke vormen aan. Dit brengt me (eindelijk) tot het voorbeeld wat ik wilde geven.

Villar is namelijk ook voorzitter van de scheidsrechtercommissie van de FIFA, een positie die hij ongtwijfeld te danken heeft aan het handig bespelen van zijn connecties. De la Morena gebruikte dit feitje om tijdens de nabeschouwing van IJsland-Spanje om Villar weer eens te pakken.

Er was geen analyse over het slechte spel van Spanje, de onmacht van de bondscoach om het juiste systeem te vinden, het herhaaldelijk falen van spelers die normaal leiders zijn bij hun club. In plaats daarvan was De la Morena verontwaardigd over de rode kaart van Xabi Alonso. “Het is toch ongehoord dat een land als Spanje met 10 man achterblijft na 20 minuten terwijl de bondsvoorzitter de baas van de scheidsrechters is bij de FIFA?”

Op deze manier weet De la Morena toch nog de schuld van de nederlaag bij Villar te leggen. Los van het feit dat de rode kaart terecht leek. Los van het feit dat Xabi Alonso de gang naar de kleedkamer inzette zonder te protesteren (zie hier vanaf o:40). Los van het feit dat hij insinueert dat het belachelijk is dat Villar zijn positie binnen de FIFA niet misbruikt om gunstige arbitrages voor Spanje te zorgen!

Ik kan bijna geen woorden vinden om te beschrijven hoe krankzinnig dit is. Blijkbaar is De la Morena zo wanhopig om argumenten tegen Villar te vinden, dat hij hem de schuld wil geven van het feit dat Spanje geen wereldkampioen geworden is dankzij een paar onterecht gegeven penalties of goedgekeurde buitenspeldoelpunten.

Hij maakte zich tenslotte helemaal belachelijk door te melden dat de aanwezigheid van Villar in Seoul bij de finale van het WK onder 17 jaar, waarschijnlijk de reden was dat Spanje in de penalty’s verloor van Nigeria. (Waarom wonnen de oudjes, zonder Villar op de tribune, dan niet van IJsland? Oja, dat was omdat Villar de scheidsrechter niet had omgekocht!)

Bah, José Ramón! Bah!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s